കാണാന്‍ കഴിയാത്ത, കണ്ടാലും തിരിച്ചറിയാത്ത ബോഡി ഷെയിമിംഗ് ഉണ്ട്; അദ്ധ്യാപികയുടെ തുറന്നെഴുത്ത്‌

    0
    429

    ക്ലാസ് മുറികളില്‍ ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ നടക്കുന്ന ബോഡി ഷെയ്മിങ്ങിനെക്കുറിച്ച് തുറന്നെഴുതി അധ്യാപികയായ അമീറ ഐഷ ബീഗം. നമുക്ക് ചുറ്റും തീവ്രമായി നിലനില്‍ക്കുന്ന ബോഡി ഷെയ്മിങ്ങിനെക്കുറിച്ചാണ് അമീറയുടെ കുറിപ്പ്.

    അമീറയുടെ ഫേസ്ബുക്ക്കുറിപ്പിന്റെ പൂര്‍ണരൂപം വായിക്കാം;

    കാണാന്‍ കഴിയാത്ത, കണ്ടാലും തിരിച്ചറിയാത്ത ബോഡി ഷെയിമിംഗ് ഉണ്ട്,
    പ്രിയ അധ്യാപക സുഹൃത്തുക്കളേ
    ……………..
    നിങ്ങള്‍ ബോഡി ഷെയിമിംഗിനെ അനുകൂലിക്കുന്നുണ്ടോ? നിറത്തിന്റെ, രൂപത്തിന്റെ, വണ്ണത്തിന്റെ, അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട താരതമ്യങ്ങളുടെ പേരില്‍ മനുഷ്യരെ കളിയാക്കാറുണ്ടോ? നമ്മുടെ സൗന്ദര്യ സങ്കല്‍പ്പങ്ങള്‍ക്ക് വെളിയിലുള്ള മനുഷ്യരെക്കുറിച്ച് തമാശകള്‍ സൃഷ്ടിക്കാറുണ്ടോ? അത്തരം കളിയാക്കലുകള്‍ കണ്ടും കേട്ടും ആര്‍ത്ത് ചിരിക്കാറുണ്ടോ?

    സാധാരണ ഗതിയില്‍ ഉത്തരം ‘ഇല്ല’ എന്നുതന്നെയാവും.കാരണം, ഇക്കാലത്ത് ജീവിക്കുന്ന, പരിഷ്‌കൃതരായ ഒരു മനുഷ്യനും ബോഡി ഷെയിമിംഗിനെ അനുകൂലിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. ഒരു കാലത്തെ ശരി ആയിരുന്ന അടിമത്തത്തെ ഇപ്പോള്‍ ആര്‍ക്കും അംഗീകരിക്കാന്‍ പറ്റാത്തത് പോലെ, ഒരു കാലത്തെ ശരി ആയിരുന്ന ദേവദാസി സമ്പ്രദായത്തെ ഇന്ന് സമ്മതിക്കാന്‍ കഴിയാത്തത് പോലെ, ഈയൊരു കാലത്ത് ജീവിക്കുന്ന ആളുകള്‍ എന്ന നിലയില്‍ നമുക്കാര്‍ക്കും അംഗീകരിക്കാനേ പറ്റില്ല ബോഡി ഷെയിമിംഗ്.

    എന്നിട്ടും നമ്മളത് ചെയ്യുന്നില്ലേ? ഉണ്ട്. ഇപ്പോഴും അത് സാധാരണമാണ് . പക്ഷേ അതിനെതിരായ വലിയ അവബോധം ആളുകള്‍ക്കിടയില്‍ നടക്കുന്നുണ്ട്. മാധ്യമങ്ങള്‍ അടക്കം അതിനു പിന്തുണ നല്‍കുന്നുണ്ട്. പതുക്കെ സമൂഹ മനോഭാവം മാറുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും, നാമറിയാതെ, നമുക്ക് ചുറ്റും, ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ തീവ്രമായും വ്യാപകമായും നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ട് ബോഡി ഷെയിമിംഗ്. ഒരു പൂര്‍വ്വവിദ്യാര്‍ത്ഥിനി എന്ന നിലയില്‍, അധ്യാപിക എന്ന നിലയില്‍, കാമ്പസിനകത്തെ ലോകം നന്നായി അറിയുന്ന ഒരാള്‍ എന്ന നിലയില്‍ അക്കാര്യം എനിക്ക് പറയണമെന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ ക്ലാസ് മുറികളില്‍ ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ കിടക്കുന്ന, പലപ്പോഴും നോര്‍മ്മല്‍ എന്ന നിലയില്‍ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്ന വിധം നിലനില്‍ക്കുന്ന ബോഡിഷെയിമിംഗിനെ നാം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. അധ്യാപകരുടെയും വിദ്യാഭ്യാസ അധികൃതരുടെയും രക്ഷാകര്‍ത്താക്കളുടെയുമൊക്കെ മുന്‍ കയ്യില്‍ അത് മാറേണ്ടതുണ്ട്. ഈ കുറിപ്പ് ലക്ഷ്യമിടുന്നത് അത് മാത്രമാണ്.
    …..
    പി ജിക്കു പഠിക്കുന്ന സമയത്താണ്,
    സ്ഥിരമായി ജീന്‍സും ടോപ്പും അണിഞ്ഞു വന്നിരുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയെ കറുത്ത തൊലിയുടെ പേരില്‍ മാത്രം അടുപ്പില്‍ വീണ ഐശ്വര്യ റായി എന്ന് കളിയാക്കിയിരുന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെയും അത് കേട്ട് അടക്കി ചിരിക്കുന്ന അധ്യാപകരെയും കണ്ടത്. പ്രബുദ്ധരായ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി വിദ്യാര്‍ത്ഥി സമൂഹം ഇഷ്ടപെട്ട വസ്ത്രധാരണത്തിനും ഒരു നിബന്ധന കണ്ടെത്തിയിരുന്നു എന്നും അത് തൊലിവെളുപ്പായിരുന്നു എന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞതിലെ ജാള്യത പലപ്പോഴും അലോസരപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അന്നത്തെ ആ സുഹൃത്തിന്റെ മാനസികാവസ്ഥ എന്തായിരുന്നു എന്ന് പിന്നീട് പലവട്ടം ആലോചിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. ജീവിതത്തെ ആത്മ വിശ്വാസമില്ലാതെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഒരു തലത്തിലേക്ക് അന്നത്തെ കളിയാക്കലുകള്‍ ആ കുട്ടിയെ കൊണ്ടെത്തിച്ചില്ലെന്നു തന്നെ പ്രതീക്ഷിക്കാം.

    പിന്നീടാണ് ആ സമയത്തു തന്നെ അവിടെ പഠിച്ചിരുന്ന സരിത കെ വേണു എഴുതിയ കറുത്ത ടാല്‍ക്കം പൗഡറിന്റെ കാലം വരും മക്കളെ എന്ന കുറിപ്പ് വായിക്കുന്നത്. അവരുടെ തന്നെ ഭാഷയില്‍ നിറം അവരെ ഒറ്റിക്കൊടുത്ത പല സംഭവങ്ങളും വായിച്ചപ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ ലജ്ജയായിരുന്നോ കുറ്റബോധമായിരുന്നോ കൂടുതല്‍ എന്നറിയില്ല.

    ……
    തമാശ എന്ന സിനിമ പറഞ്ഞു വെച്ചതിനപ്പുറം നമ്മള്‍ കാണാത്ത, കേള്‍ക്കാത്ത തമാശകള്‍ ഇനിയും ഉണ്ട്. നമ്മുടെ ക്ലാസ്സ്മുറികളില്‍, കലാലയങ്ങളില്‍, വീട്ടകങ്ങളില്‍, സമൂഹത്തില്‍ നിരന്തരം ഉദ്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന തമാശകള്‍. അറിഞ്ഞോ അറിയാതയോ കറുപ്പ് ഭീതി കുത്തി വെക്കുന്ന ഇടങ്ങള്‍ ആണിതെല്ലാം. ഇന്ത്യന്‍ സമൂഹത്തിനു ഒഴിഞ്ഞു മാറാന്‍ സാധിക്കാത്ത ജാതി എന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണ് ഇവിടങ്ങളില്‍ ഈ ക്രൂരതയുടെ അടിനൂലുകളായി വര്‍ത്തിക്കുന്നത്.

    വെളുപ്പിനെ ആരാധിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തെ സൃഷ്ടിച്ചതില്‍ അതിനെ കോട്ടം പറ്റാതെ കൊണ്ട് നടക്കുന്നതില്‍ നമുക്കും അനിഷേധ്യമായ പങ്കുണ്ട്. ഓര്‍ത്തു നോക്കുക നമ്മുടെ വിദ്യാലയ കാലഘട്ടത്തില്‍ എത്ര തവണ നാം ഇങ്ങനത്തെ വിവേചനങ്ങള്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്ന്?

    ……
    കറുപ്പിനോടുള്ള ഇഷ്ടക്കേടും വെളുപ്പിനോടുള്ള പ്രതിപത്തിയും നമ്മുടെ നഴ്‌സറി ക്ലാസ്സുകള്‍ തൊട്ടേ നമ്മള്‍ കുത്തി വെക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് സ്‌കൂളില്‍ എത്തുന്ന വിശിഷ്ടാതിഥിയെ സ്വീകരിക്കാന്‍ കഌസ്സിലെ വെളുപ്പും തുടിപ്പുമുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങളെ നമ്മള്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. അവിടെ ബൊക്കെ കൊടുക്കാന്‍ ആഗ്രഹമുള്ള കുട്ടിയല്ല പകരം വെളുപ്പ് നിറം എന്ന പ്രിവിലേജ് ഉള്ള കുഞ്ഞിനെയാണ് നാം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്.

    കറുത്ത കുട്ടിയെ ഒപ്പനയിലെ മണവാട്ടി ആക്കിയ എത്ര ഉദാഹരണം ഉണ്ടാകും? കറുത്തവര്‍ക്കു മണവാട്ടി ആകാന്‍ പാടില്ലെന്ന് ആരാണ് പറഞ്ഞു വെച്ചത്? ഒപ്പനയിലെ മൊഞ്ചത്തിക്കു നമ്മള്‍ അഴകളവുകള്‍ നിശ്ചയിക്കുമ്പോള്‍, തുമ്പപ്പൂവ്‌ന്റെ നിറം തന്നെ ഉള്ള കുട്ടിയെ തന്നെ തിരഞ്ഞു പിടിച്ചു സ്‌റ്റേജില്‍ കേറ്റുന്നത്തിനു മുന്‍പ് നാലിഞ്ച് കനത്തില്‍ പിന്നെയും മേക്കപ്പ് ഇട്ടുകൊടുത്തു നമ്മള്‍ എന്താണ് പറഞ്ഞു വെക്കുന്നത്?വെളുത്ത തൊലിക്കാര്‍ക്ക് മാത്രമുള്ളതാണ് വിവാഹ സങ്കല്‍പ്പങ്ങള്‍ എന്ന് ആരാണ് നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്? കറുത്ത തൊലിയുള്ള ഒരു കുട്ടി വളരെ നിഷ്‌കളങ്കമായി എനിക്കും മണവാട്ടിയാകണം എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ എങ്ങിനെ ആയിരിക്കും അത് കേള്‍ക്കുന്നവര്‍ എടുത്തിട്ടുണ്ടാകുക എന്ന് നമുക്ക്
    ഊഹിക്കാം. സ്റ്റാഫ് റൂമിലെ കൂട്ടച്ചിരിയും അപമാനഭാരത്തോടെ ഇറങ്ങി പോകുന്ന ഒരു പെണ്‍കൊടിയും, നിശ്ചയം, അതൊരു ഭാവനയല്ല.

    എത്ര നടന വൈഭവം ഉണ്ടെങ്കിലും മേക്കപ്പ് ഇല്ലാതെ അല്ലെങ്കില്‍ വെളുപ്പിക്കാതെ നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ സ്‌റ്റേജില്‍ എത്തുമോ?എത്തിയാല്‍ വിധികര്‍ത്താക്കള്‍ അത് സ്വീകരിക്കുമോ? വെളുപ്പിക്കാതിരിക്കണമെങ്കില്‍ ഒന്നുകില്‍ ആ കുട്ടി വേലക്കാരിയോ നാടോടി സ്ത്രീയോ രാക്ഷസിയോ ഒക്കെ ആകണം. നമ്മള്‍ കണ്ട യുവജനോത്സാവ വേദികളോരോന്നും ഇതുപോലെ വെളുപ്പെന്ന മരീചികയിലേക്കു നമ്മളെ കൂട്ടികൊണ്ടു പോയിട്ടില്ലേ?

    ……
    ഒരു കട ഉദ്ഘാടനത്തിന് താലം പിടിക്കാനും , സമ്മേളനങ്ങള്‍ക്ക് സ്വാഗതംചെയ്യാനും രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികളുടെ ജാഥകള്‍ക്ക് ബാനര്‍ പിടിക്കാനും വരെ നമുക്ക് വെളുത്ത (സ്വാഭാവിക തൊലി വെളുപ്പും പോരാ..രണ്ടിഞ്ച് കനത്തില്‍ പുട്ടി വേണം) തരുണീമണികളെ വേണം. സ്വര്ണക്കടകളില്‍, വസ്ത്ര വ്യാപാര ശാലകളില്‍,വിമാനത്തില്‍, വിവാഹത്തിന് വരുന്ന അതിഥികളെ സ്വീകരിക്കാന്‍ എല്ലാം നമ്മള്‍ ഇവരെ നിരത്തി നിര്‍ത്തും. സ്ത്രീയെ ഉപഭോഗ വസ്തുക്കളാകുന്നത്തിനെതീരെ പ്രതികരിക്കുന്ന ആരുടേയും ശബ്ദം ഇത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ ഉയര്‍ന്നു കാണാറില്ല. അതിനേക്കാളും വികൃതമായ രീതിയില്‍ ഈ പ്രദര്‍ശന രീതി കണ്ടിട്ടുള്ള വേദികളാണ് ബൗദ്ധികത ഘോഷണം ചെയ്യുന്ന സെമിനാര് വേദികള്‍.

    അതിഥികളെ സ്വീകരിക്കാന്‍ കേരള സാരിയും താലപ്പൊലിയുമായി നില്‍ക്കാന്‍ വെളുത്ത സുന്ദരികളെ തിരയല്‍ അക്കാദമിക സെമിനാറുകളുടെ ഒരുക്കങ്ങളില്‍ പ്രാധാനമാണ്.അഴകളവുകള്‍ തികഞ്ഞ വെളുത്തു തുടുത്ത സുന്ദരികളെ പൂച്ച നടത്തവും നടത്തിച്ചു സത്കരിച്ചാലേ സ്വീകരണം പൂര്‍ണമാകൂ എന്ന് എവിടെയോ എഴുതി വെച്ചപോലെയാണ് സംഘാടകരുടെ പരാക്രമം. അതിഥികള്‍ക്ക് വേദിയില്‍ പൂ നല്‍കാന്‍, കുടിവെള്ളം നല്‍കാന്‍, അവര്‍ക്കു വെഞ്ചാമരം വീശാന്‍ എല്ലാം വെളുത്ത സുന്ദരികള്‍ വേണം.

    അമ്പലങ്ങളില്‍ പ്രതിഷ്ഠക്കു മുന്നില്‍ ആചാരങ്ങളുടെ ഭാഗമായി താലപ്പൊലിയുമായി നില്‍ക്കുന്ന സ്ത്രീകളുണ്ട്. വിശ്വാസത്തിന്റെ പേരില്‍ അത് ചെയ്യുന്നതിനോട് എതിരുപറയുന്നില്ല.എന്നാല്‍ നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കന്മാരും നടന്മാരും ആള്‍ ദൈവങ്ങളും വരുമ്പോള്‍ ഇതുപോലെ തൊലി വെളുത്ത കുഞ്ഞുങ്ങളെ തേടിപിടിക്കുന്നത് നിര്‍ത്താന്‍ നമുക്ക് ഇനിയെങ്കിലും കഴിയേണ്ടതുണ്ട്.

    ……..
    ജാതിബോധം പോലെ തന്നെ തൂത്തെറിയപ്പെടേണ്ട ഒരു ബോധം നമ്മളെ ഭരിക്കുന്നുണ്ട്. വെളുപ്പ് സൗന്ദര്യലക്ഷണവും കറുപ്പ് സൗന്ദര്യത്തിന്റെ അഭാവവുമാണെന്ന ബോധം… അതിന്റെ വേരുകള്‍ എത്രമേല്‍ ആഴത്തിലാണ് നമ്മളില്‍ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് എന്നതിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ് മേല്പറഞ്ഞത്.

    കറുപ്പ് വെളുപ്പ് ദ്വന്ദം തെറ്റ് ശരി, സൗന്ദര്യം വൈരൂപ്യം എന്നീ ദ്വന്ദങ്ങളെ കൂടെ ദ്യോതിപ്പിക്കുന്ന സംജ്ഞകളായി നമ്മുടെ ഭാഷയിലും ബോധത്തിലും കുടിയേറി പാര്‍ത്തിട്ടുണ്ട്.

    ലളിതമായി പറഞ്ഞാല്‍ നമ്മുടെ ഭാഷാ പ്രയോഗങ്ങള്‍ വരെ ഈ വെളുപ്പ് കറുപ്പ് ബോധത്തെ ഊട്ടി ഉറപ്പിക്കുന്ന തരത്തില്‍ ആണ്.

    ‘കാക്ക കുളിച്ചാല്‍ കൊക്കാകുമോ?’ ‘കാക്കയ്കും തന്‍കുഞ്ഞു പൊന്‍കുഞ്ഞു’ എന്ന് തുടങ്ങി കാക്ക പറ്റിക്കുന്നവനും കള്ള കണ്ണുള്ളവനും എല്ലാം ആയി കവിതകള്‍ നമ്മള്‍ ഏറ്റുപാടുമ്പോള്‍ വരെ കറുപ്പിനോടുള്ള നമ്മുടെ മനോഭാവം കൂടെ വെളിവാക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. വെളുത്തിരിക്കുന്ന കൊക്കുകള്‍ ആണ് സൗന്ദര്യത്തിനുടമകള്‍ എന്ന് പതിരില്ലാത്ത പഴഞ്ചൊല്ലുകള്‍ പറയാതെ പറഞ്ഞു വെക്കുന്നുണ്ട്. കൊക്കുകള്‍ ആകാനുള്ള വ്യഗ്രത നമ്മുടെ ഓരോ കുഞ്ഞുമനസില്‍ വരെ നാം അറിയാതെ പാകുന്നുണ്ട്.

    നമ്മുടെ ദൈനം ദിന സംഭാഷണത്തില്‍ എത്രയോ വട്ടം നമ്മള്‍ കേട്ടതും പറഞ്ഞതുമായ സംഭാഷണ ശകലങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കുക. ‘കറുത്തിട്ടാണെങ്കിലും നല്ല മുഖ ലക്ഷണമുണ്ട്’ ‘എന്ത് പറ്റി ആകെ കറുത്ത് പോയല്ലോ’ ‘ഓ എന്നാ പറയാനാ ആകെ ഓട്ടപ്പാച്ചിലായിരുന്നു ആകെ കരുവാളിച്ചു പോയി’ ‘ഇങ്ങനെ വെയില് കൊണ്ടാല്‍ കറുത്ത് പോകുംട്ടാ’ ഇങ്ങനെയൊക്കെ വളരെ സ്വാഭാവികമായി നമ്മള്‍ പറയുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ കാക്കയും കറുത്തവരും നമ്മുടെ സൗന്ദര്യസങ്കല്പങ്ങളില്‍ നിന്ന് കടക്കു പുറത്തു എന്ന് പറഞ്ഞു നാം ഓടിച്ചവരാണ്.അതിലേക്ക് നമ്മളെ എത്തിച്ചത് നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ നമ്മുടെ ക്ലാസ്സ്മുറികളും കൂടെയാണ്.

    ……
    എളുപ്പമല്ല ഈ കറുപ്പിനോടുള്ള ഭയത്തില്‍ നിന്ന് പുറത്തു കടക്കല്‍. തൊലിയുടെ നിറം കഴിവിനെയും കഴിവുകേടിനെയും സൂചിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലേക്ക് നമ്മള്‍ കാലങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നേ എത്തിയതാണ്. നമ്മുടെ ബ്യുട്ടി മിത്തുകളുടെ രൂപീകരണവും പ്രചാരണവും സൗന്ദര്യ വര്‍ധക വസ്തുക്കളുടെയും സംരക്ഷണികളുടെയും പരസ്യമായും സാഹിത്യ സിനിമ മാധ്യമങ്ങളിലൂടെയും കൃത്യമായി നമ്മുടെ ചിന്താമണ്ഡലത്തില്‍ വേരൂന്നി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ബ്യുട്ടി പാര്‍ലറില്‍ പോകാതെ മേക്കപ്പ് നല്‍കുന്ന കോണ്‍ഫിഡന്‍സ് ഇല്ലാതെ സമൂഹത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കാന്‍ വിമുഖത കാണിക്കുന്ന ഒരു പറ്റം മനുഷ്യരെ ആണ് നാം പടച്ചു വിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. സ്വാഭാവികമായ രീതിയില്‍ പൊതു സ്ഥലങ്ങളില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാന്‍ മടിക്കുമ്പോള്‍, അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ വെളുപ്പിനെ പ്രകീര്‍ത്തിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മളും കറുപ്പിനെതിരായ പോരാട്ടത്തില്‍ പങ്കു ചേരുകയാണ്.

    ……..
    ടോണി മോറിസണ് എന്ന വിഖ്യാത നോവലിസ്സ്റ്റിന്റെ രണ്ടു കൃതികളാണ് ദി ബ്ലൂവെസ്‌റ് ഐയും ഗോഡ് ഹെല്പ് ദി ചൈല്‍ഡും.. അമ്മയുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും അംഗീകാരത്തിനായി വെളുത്ത നിറവും നീലിമയുള്ള കണ്ണുകളും ആഗ്രഹിച്ചു അവസാനം മാനസിക നില തകര്‍ന്നു പോയ പെകോള എന്ന പെണ്‍കുട്ടിയുടെയും ഇരുണ്ട നിറക്കാരിയായതിനാല്‍ ‘അമ്മ എന്ന് വിളിക്കാന്‍ പോലും അനുവാദം ഇല്ലാതെ അമ്മയുടെ സ്‌നേഹത്തോടെയുള്ള ചേര്‍ത്തുപിടിക്കല്‍ മാത്രം കൊതിച്ചു കൊണ്ട് സ്വന്തം ടീച്ചര്‍ക്കെതിരെ കള്ളസാക്ഷി പറഞ്ഞ െ്രെബഡ് എന്ന പെണ്കുഞ്ഞിന്റെയും കഥ അങ്ങ് അമേരിക്കയില്‍ സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് പറഞ്ഞു നമുക്കു സ്വസ്ഥമാകാന്‍ കഴിയില്ല. അറിഞ്ഞോഅറിയാതെയോ പെകോളമാരെയും െ്രെബഡുകളെയും നമ്മളും സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്.

    …….
    അതുകൊണ്ട് മാറ്റങ്ങള്‍ അനിവാര്യമാണ്. അത് തുടങ്ങേണ്ടത് നമ്മുടെ ക്ലാസ്സ്മുറികളില്‍ നിന്നാണ്. നമ്മള്‍ ഉരുവിടുന്ന കഥകളില്‍ നിന്നാണ്, കവിതകളില്‍ നിന്നാണ്, പഴഞ്ചൊല്ലുകളില്‍ നിന്നാണ്. നമ്മുടെ യുവജനോത്സാവ വേദികളില്‍ നിന്നാണ്.

    ഹഅതിനാദ്യം വേണ്ടത് ഇതൊരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുകയാണ്. ഇങ്ങനെയും അവസ്ഥകള്‍ ഉണ്ട് എന്ന് അംഗീകരിക്കുകയാണ്. ഇതും ബോഡി ഷെയിമിംഗ് ആണെന്ന് തിരിച്ചറിയുകയാണ്.
    അങ്ങനെ വന്നാല്‍ നമ്മുടെ ക്ലാസ് മുറികള്‍ മാറും. അധ്യാപകര്‍ മാറേണ്ടി വരും. വിദ്യാഭ്യാസ അധികൃതര്‍ക്ക് ഇതിലൊരു നിലപാട് എടുക്കേണ്ടി വരും. സഹപാഠികള്‍ക്ക് ഈ ക്രൂരതയെ ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടി വരും